Die prys van vryheid (2)

3+
So lank gaan jy lees: 5 minute

deur Annelise

(Hierdie storie vervolg van die eerste episode af wat HIER op Kombiekiehier verskyn het)

 

“Get in,” Lilly, sê die lorrie se bestuurder.

Ek hardloop na die passasierssitplek toe voor hy dalk van plan verander. Die trap is hoog. Ek gooi my rugsak eers op die vloer van die kajuit en klouter dan op die sitplek langs hom. Dis die eerste keer dat ek in so ‘n groot vragmotor sit. Ek is skaars in voor hy weer wegtrek.

“Thank you,” sê ek.

“You will make sex?” sê hy.

“Yes, for lift.”

Binne die kajuit ruik dit na sweet. Sy sweet. Hy het ‘n ligblou t-hemp aan en ‘n losserige langbroek. Sy arms wat die groot stuurwiel vashou lyk soos kabels. Hy het nie ‘n nek nie. Hy is verskriklik groot.

“I stop at Otavi for sleep. Two-hundred kilometres. Then tomorrow we go on.”

“Thank you,” sê ek.

Ten minste hoef ek nie te wonder waar ek vanaand gaan slaap nie. Ek weet nie mooi hoe om my prys vir hom te sê nie, maar dalk is dit nie nodig om dit so uit te spel nie? Klink my asof ek kan saamry tot in Windhoek en dis ver. Ek gaan seker meer as een keer moet doen wat ek vir oom Kobus gedoen het, maar dis my plan se ek sal dit maar doen. Hy lyk darem vriendelik.

Ek moes aan die slaap geraak het, want ek word wakker wanneer die lorrie rem net buite die dorp. Dis na drieuur wanneer ons buite Otavi by ‘n vervalle garage stop. Daar staan nog een ander lorrie voor die gebou.

Hy draai na my toe. “Get in back.”

Ek verstaan nie, maar dan volg ek die rigting wat sy hand wys.

Agter die voorste sitplekke is ‘n stuk kajuit wat ‘n slaapbank inhet. Hy skakel ‘n dakliggie aan en ek sien ‘n kussing, klomp komberse op ‘n hoop en papiere op die grond.

“Go,” sê hy.

Ek klim agtertoe en gaan sit so half op die kant van die bed. Hy kom sit langs my.

“How you make pay with clothes on?”

Ek is skielik skaam, maar ek weet ek moet ook oor dit kom – hoe het ek anders gedink gaan dit werk?

Ek trek my hemp oor my kop. Hy kyk na my boobs en lig dan sy groot hande.

“White whore,” sê hy terwyl hy my tepels tussen sy vingers vat en begin rol. “White road whore, only one ever.”

Ek frons oor wat hy my noem en oor hy nou my tepels begin trek. Dis seer.

“Ouch,” sê ek, want dit sal hom seker laat stop.

Maar hy lag net. “This is good night.” En hy trek dit nog voor hy dit skielik los en voor aan sy broek begin vroetel.

“Take off rest,” sê hy en wys na my broek.

Ek zip my kortbroek los en trek dit vinnig uit. Ek wonder of hy van my mooi kleinbroekie sal hou? En ek het geskeer mos …

Hy is besig om sy eie broek lost te zip en kyk nog nie op nie. Ek weet nie mooi wat ek moet doen nie, moet ek eers wag dat hy my sexy broekie sien want ek het gelees mans hou daarvan of moet ek aanhou uittrek?

Hy lig sy heupe en trek sy broek af. Hy het nie ‘n onderbroek aan nie en die ding wat ek sien is so groot dat ek nie my oë kan glo nie. Ek word yskoud.

Nee! “No? You are .. it won’t work.”

Dit sal nooit in my pas nie! Ek het ‘n fout gemaak. Ek kan nie.

“No,” sê ek. “I can’t, sorry. I must go.”

Hy kyk na my toe.

“Two hundred kilometres, you pay,” sê hy.

“I can’t, how? I wil pay money …”

“No, you pay sex.”

Ek probeer om hom glip na die voorkant van die kajuit toe waar my rugsak is, maar ‘n hand vou soos ‘n klamp om my arm en trek my terug.

“Pay,” sê hy.

Sy groot hand vou om die rek van my kleinbroekie en dan skeur hy dit af van my af. Met sy ander hand druk hy my plat op die bed. Ek probeer nog weer opkom, maar dan gooi hy sy een been oor my.

“No please, I made a mistake!” smeek ek.

Maar hy luister nie.

Die voel asof hy my bene gaan afbreek wanneer hy dit oopdruk van mekaar af. Maak jou bene wyd oop, mans hou daarvan, het oom Kobus gesê. Ek wil nie, ek wil nie – sy ding is massief en stokstyf tussen sy bene.

“No!” skree ek weer, maar dan vou hy sy hand om my mond presies wanneer hy daardie ding in my poesie indruk.

Ek word flou.

***

Wannner ek bykom lê ek langs hom op die slaapbank. Sy arm lê oor my bors soos ‘n ketting. Iets loop uit my poesie uit.

Hy slaap nie. Hy kyk vir my.

“Please,” sê ek. “I’ve paid.”

“No,” sê hy. “This two hundred kilometre, you want 500.”

“No, I changed my mind. I will get out now. Thank you.”

My poesie is so seer ek wil by ‘n badkamer kom, ek wil teruggaan, ek was stupid.

“No,” sê hy. “I will say when, white whore. Sleep now.”

Hy gooi sy een been ook oor my en pen my teen die agterkant tussen home en die kajuit se muur vas. En maak dan sy oë toe. Hy weet ek kan nêrens heen gaan nie.

Ek lê en dink aan my plan en oom Kobus se lesse en wonder wat ek verkeerd gedoen het. Is dit oor ek nie nat was nie – ek het vergeet van die spoeg. Of is my poesie te klein vir party mans – miskien vir mans wat nie so oud soos oom Kobus is nie? Hoe gaan ek in die Kaap kom as hulle nie in my kan pas nie – dalk is ek verkeerd gebou?

Ek moes aan die slaap geraak het, want ek word wakker van sy vingers in my. Twee.

“You small,” sê hy. “I go slow.”

“No, please,“ smeek ek. “I am too small.

“I go slow …”

“Wait,” sê ek. Dalk sal nat werk. Ek spoeg op my vingers net soos oom Kobus gemaak het en vryf dit oor my poesie. Dan maak ek my oë toe sodat ek Tafelberg voor my kan sien.

Slow maak dit nie beter nie. Ek voel hoe my poesie rek en rek en rek tot ek nie kan help om hom te smeek om te stop nie.

“Please, please, please, it hurts.”

“Shut up white whore,” I finish first.

Hy trek stadig uit en druk vinnig in, stadig uit en vinnig in en elke keer as hy indruk gaan hy dieper en seerder. Ek probeer my bene wyd hou, want dalk is dit ook iets wat ek verkeerd doen nog, maar dit help nie. Hy gaan al vinniger en vinniger en dit word so seer en wanneer hy hard begin stamp vou hy weer sy hand oor my mond om my skree te keer en word alles om my weer donker.

Ek word op ‘n vuil teëlvloer wakker. Ek lê langs ‘n krip. My rugsak lê langs my. Ek het my kortbroek sonder ‘n pantie aan, dis oopgezip. Ek is kaal bo. Langs my staan ‘n man en pie. Hy poep kliphard, knoop sy broek toe en sien dan dat my oë oop is.

“Ek hoor jy betaal per kilometer,” sê hy.

“Waar is ek?” vra ek en probeer my boobs toehou.

“Otavi,” sê hy. “Jou vorige kliënt het gery. Ek sal jou tot in Otjiwarongo vat, wat betaal jy vir so 100 km?”

3+

4 Comments

    • Moenie jou asem ophou nie 😉 Dis nie asof haar plan ‘n groot kans het om haar happy te maak behalwe as/wanneer sy eventually in die Kaap beland nie. (En sy het darem al amper 400km gevorder wat eintlik al is waaroor sy omgee.

Leave a Reply